Ano ngabang magandang update? Hayun nanganak napo ako, at pwedeng-pwede konang namnamin ang gumuguhit na lasa ng mountain dew ulit (ang babaw kono?) I got a healthy baby boy. Super cute nya syempre mana sa akin e! ahaha. Medyo iyakin ngalang (di mana sakin) lol… sumpungin baga. ganun.

So kamusta nman ang bagong Ina? Nag-aadjust papo. Hehe Actually isang buwan na ang nakalipas at hanggang ngaun eh nasa adjusting period pa. Wala ng direchong tulog ngaun, bawal na. haha. Pero syempre masaya ang feeling. Masaya na kelangan mong magising every 2 hours para mag change ng diapers, magpadede, at mag hele ng bata. Ay kakaibang experiece grabe to the max.. try nyo… hehe

Dito nalang muna, tapos na lunch break ko e!

I’ve been running about 4 or 5 blogs including friendster almost every other day, but I can’t still keep myself busy. Nabobored parin ako, huhuhu… Kahit nga minsan, uninteresting na mga pinagsusulat ko, lumipas lang ang oras at matapos lang ang isang buong araw.

FYI, I have an 8-5 full time Monday to friday. Yep. Nabobored lang siguro talaga ako. I’m okey nman sa work, nagagawa ko lahat ng mga chores ko including job of others. Madami akong work, malamang sa sobrang organized ko eh napakabilis matapos. Ayaw ko kasi ng babagal-bagal regarding work, I hate delays, pendings and messy works. Tinatapos ko lahat ng pwedeng tapusin.

Kaya hayan tuloy pagdating ng hapon, hihikab-hikab ako at halos nakatunganga nalang sa harap ng monitor at nagpipilit na magpaka busy. Waaaa… Bawal pa naman ang kape sa panahon na ito. Oh why, oh why. Hinahanap hanap din ng bud taste ko ang lasa ng aking paboritong Mountain Dew…. Waaaaaaaa Help me Lord. Kung dilang ako buntis lalaklakin ko buong bote nayan…

Okey eto nman akong si magandang matulungin, okey okey,,, matulungin nalang wag ng maganda baka daming kumontra… hinanap at hinagilap ko ang PedRo na ito na me family emergency daw. Aba-aba-aba! Hindi pala pumasok ang kolokoy. Tae nila. E bkit hindi daw alam sa kanila na wala sya dito sa work?

Aba malamang hindi family emergency ung tinawag ng Ale, kabit or #2 emergency. Bwahhahha… Tinawagan ko ung girl sabi ko wala sya dito sa work at di pumasok… try nya kakong tawagan sa bahay nila… bwhhehe… Binagsakan ako ng phone ng Atche!

Mabalik tayo sa aking pagmumuni-muni; hayun na nga ang utak ko’y kusang naglakbay sa nakalipas, diko alam bat yun pa ang napili nyang balikan sa dinami-dami nman na pwedeng balikan. Susme, yun pa nman ang nakaraan kona kung pwede kolang burahin ng liquid paper e ginawa kona.

Tandang-tanda ko e Grade four ako nun. Araw-araw e meron syempreng Flag Ceremony. Bayang magiliw, panatang makabayan at pilipinas kong mahal ang nasa program everyday. Parang di ata ako nag breakfast nung araw nayun kaya nung nakanta na kami ng ating Pambansang awit e medyo hilo-hilo na ang pakiramdam ko. Pero ang gandang timing pare nung nasa huling linya na kami ng kanta “Ang Mamatay ng dahil Sayo”, ako ay biglang natumba, na black-out, nawalan ng malay o kung ano mang tawag dun.

O syempre ako ay dagli dagling dinala sa Clinic o classroom lang ata. Hatak-hatak nila ako dahil sa sobrang bigat ko at ako’y pinainom ng mild hot Milo… weeeeeeee ang sarap kaya nun. Iniisip ko kung araw araw akong mahihilo me libre akong chocolate milk everyday. Nyhahah… Hayun ininterbyu ako nung akoy nagkamalay na. ‘Di daw ba ako nakain ng breakfast? Ang naalala ko e nakatulala lang ako at ako’y hilong-hilo. At ako’y pinauwi sa bahay ng aking Lola na katabi lang ng school after a while.

Ayaw kong balikan ang nangyaring yun kasi me isa akong klasmate na everytime makikita ako e pinapaalala nya ang nangyaring yun. Kinakantahan ako ng “Ang mamatay ng dahil Sayo”. Hanggang Highschool e tinutukso ako… uwaaaaaa… Gustong gusto ko tlga syang sapukin, kc sya lang ang taong me magic memory at hindi maalis alis sa isipan nya ang nangyaring yun. Hay… Buti nalng e yung mga me crush sakin e hindi na turn-off… bwhehhe…

Bakit ngaba merong mga bagay bagay na kehirap hirap itapon, ibasura o kalimutan nalang basta-basta? I’m one of those people who believe in saying na “past is past”, especially in a relationship. Eh bakit hanggang ngaun andun parin sa isang sulok ung mga letters na pinaglumaan na ng panahon? Tingin mo one of these days o sa malamang sa paparating na henerasyon me magkakainterest sa love story ko? Nyhahah!

Ewan koba, I did try to disposed them na, pero nung patapon na bigla ko nalang tinabi. Parang me kung anong lubid ang nagbibigkis sa akin at sa mga old stuff nayun. Remembrance kung baga. Pero para saan? Diko din alam ang sagot sa mga yan. Basta kung sakaling gusting basahin ni Asawa ko un, okey lang. Sya nga me mga pictures pang kasama e! Nyhahah! Ang mahalaga nman dun e pati ung mga remembering naming dalwa e naitago korin kaya patas ang laban.

Pati mga text message nga naming nai-save ko e! And tindi no? buti nlang year 2005 eh uso na ang blogging.. hahah! Edi nilagay ko sa blog lahat ng convo namin. Ob curs nman nka private un. Kaya walang chance ang gma sismosa para makichismis sa mga text message naming since nagging mag jowa kami. Basta maging mabait lang sana ang blogger at wag mawala ng basta basta para nman maisave kopa somewhere around www.

Me blog din pala ako sa friendster at nagawa ako ng entry once in a while. Ala man lang nagkalakas ng loob mag comment, taena, buti nlang me avid reader ako.. nyhahha.. pano nman, imbes na mag comment dun mismo sa blog e mag sesend pa un ng message private o kaya sa YM. Pahirapan tlga sa mga fans ngaun dun ne! hahah! Kebs koba at least alam ko na me nag babasa. Utakan ngalang, ayaw magpakilala.

Napalayo ata sa title ng entry ko. Ang weird ng feeling ko ngaun, inaantok ako na nagugutom at tinatamad. Hay dito na muna baka makain kopa keyboard ko…

Pang ilang blog kona ba ito? Bakit di ako nagsasawa? Bakit sulat ako ng sulat ng mga bagay ng tila wala namang katuturan? Gagi, dika nga sure kung me magbabasa o balak magbasa nito e! di kaya nagsasayang ka ng space sa www? Putek libre nman why not diba?

Isang araw madidiscover din ng kusa ang site na ito, ng mga tao.. kundi tao ng mga ipis, ng daga, ng sawa, kulugo at kung ano-ano pa. Kung wala talgang pag-asa edi tepokin nalang natin diba? Ke dali dali namang gawin nun. O malamang sa malamang ang wordpress na ang kusang mang tepok nito… hehehe…

Oh eh bakit ngaba naisipan kong magtayo ulit ng liga este ng open ng site dito sa wordpress? Obcurs, libre… malamang sa malamang isang araw magsasawa ako sa yearly payment ng aking website at matitigok din sya isang araw ne?

At least me pang back-up ako… yihiiii.. ang tibay ng baga kone? Magugulat ka nalang kasing bigla, me charge ka ng ganitong amount sa account mo tapos dalwang linggo namang down ang site mo.. diba peste.

Sige, dadalasan ko nalang ang pag post dito para incase ma tepok at least nagkasilbi!